Dit pand was het project van een professionele fotograaf. Het is ontworpen om open te zijn met een suppalco. Het is omgeven door Olijfgaarden en ligt op slechts 50 km van Florence. Elektriciteit en water zijn aangesloten. De Huis is klaar voor de gasinstallatie, maar het kan nog wel eens een septische tank nodig hebben. Het ontwerp en de materialen van het pand zijn "van de nieuwste stand met Plasbau balken van 40 cm dik. Het dak is ontworpen om Velux te hebben. Onderin kunnen de slaapkamers zijn. Larciano ligt in het Valdinievole gebied, aan de hellingen van de Montalbano en grenst aan het Fucecchio moeras. De naam Larciano is het resultaat van de latinisering van de Etruskische naam Larthial, die het bezitterige genitieve van de mannelijke naam Larth was. Larth is de eigen naam van een Etruskische vechter wiens graf, daterend uit het jaar 340 voor Christus, in 1870 werd ontdekt in Tarquinia (een gemeente in de regio Lazio, Italië). In 941 werd de toponym gepresenteerd als Arsianus; na verloop van tijd werd deze omgezet in de huidige naam. Een andere hypothese richt zich op een "praedium" (boerderij), waarschijnlijk geschonken aan een Romeinse soldaat die had gevochten in de oorlogen tegen de Liguriërs en die opviel voor zijn moed. Het moet worden opgemerkt dat het Italiaanse woord eindigt in "ano" is typisch voor de Romeinse nederzettingen die ontstaan uit een "praedium". Tot slot is er een derde hypothese, die, hoewel het niet zo waarschijnlijk lijkt, stelt dat de toponym afkomstig is van "larch" omdat het gebied in het verleden rijk was aan larchbossen. De geschiedenis van Larciano is gebaseerd op de geschiedenis van het gebied dat tegenwoordig Larciano Castello heet. In het midden van de tiende eeuw behoorde Larciano toe aan de Guidis dankzij een schenking die Ranieri en Guido, de zonen van graaf Tegrimo, aan de kathedraal en aan de bisschop van Pistoia hebben gedaan. Later werd het kasteel in Larciano bevestigd aan de Guidis door Arrigo VI en Federico II. In 1225 verkochten de zonen van Guido Guerra, die de graaf van Modigliana was (een gemeente in de regio Emilia-Romagna, Italië), Larciano, samen met Cecina, Casi en Collecchio, aan de gemeente Pistoia voor 6.000 lire. Door zijn ligging werd Larciano een van de hoekstenen van het defensie-systeem van Pistoia in het zogenaamde lage deel van de bergen. Deze benaming verwijst in feite naar de westelijke helling van het gebied van Montalbano: dit verklaart de beslissing van de stad om haar muren en Overig verdedigingswerken te versterken. In 1302, tijdens de oorlog tussen de Ghibellines uit Pistoia tegen de Guelfen uit Florence en Lucca, werd Larciano onmiddellijk na de overgave van Serravalle veroverd. In 1310 werd de stad echter heroverd, samen met de verloren gebieden van Pistoia, tegen betaling van 10.000 gouden florins. Rond het jaar 1391 werd het kasteel een solide basis georganiseerd door Pistoia en Florence, met hetzelfde doel om zichzelf te beschermen tegen het gevaar van een mogelijk offensief in Toscane door Gian Galeazzo Visconti. In 1401 nam Florence Larciano en het hele platteland in bezit; Larciano werd dus de zetel van een van de vier Podestà's waarin het gebied rond Pistoia werd georganiseerd. Onder de Podestà was de beroemdste Francesco Ferrucci. Larciano en Serravalle werden vervolgens in dezelfde Podestà samengebracht door de wil van de familie Medici. In 1772 werd Serravalle de enige zetel van de Podestà's zetel, terwijl in 1774 Larciano en Lamporecchio werden verzameld. Het was pas op 1 juli 1897 dat Larciano de scheiding van Lamporecchio verkreeg en het werd een onafhankelijke gemeente. Het werd samengesteld uit de gehuchten Biagiotti, Biccimurri, Castelmartini, Cecina, Larciano Castello en San Rocco, waar nog steeds het stadhuis is gevestigd. Een prachtige locatie dicht bij Florence.