Goedemorgen, liefje. Ik ben Amelia, een gans van hoge afkomst en officiële burgerwacht van het gebied van dromen. Dertigduizend vierkante meter onberispelijke natuur, met een vleugje wilde poëzie - en geen enkel grasblad op zijn plaats, dat garandeer ik persoonlijk, veer op veer. In het midden van zoveel schoonheid is er ook een prachtige vijver: een aangename en betoverde plek waar ik graag reflecteer, zwem en me laat streelen door het licht dat op het water danst. Daar zoek ik vaak inspiratie... En wat libellen om te jagen. Ik ben geboren onder het teken van elegantie en aandacht en ik heb altijd de taak gekregen - zware taak, zou ik zeggen - om over deze landen te waken. Niets, en ik herhaal niets, ontsnapt aan mijn scherp oog. Zelfs geen blad durft te fluisteren. Ja, ik ga met je mee. Volg me op teenpunten langs de hoofdstraat. De mensen, die net aangekomen zijn, blijven stil - niet uit angst, nee meneer, maar uit pure verbazing. Aan de zijkanten, een parade van slanke planten, recht als hoffluit. Alles perfect uitgelijnd in een "L"... als "Lyric", "Freedom" of - als je het echt leuk vindt - "Lettuce". Maar kom op, dat is een andere zaak. Dan, mijn heren, gaat het kloppend hart van het landgoed open. Een natuurtheater, een amfitheater van groen! Ronde, royale bomen, die in de wind dansen: limoenen, jonge eiken, misschien zelfs wat vergeefse moerbeien. Geen podium, geen gordijn, alleen lucht, gras en magie. 's Avonds, als de zon achter de heuvel duikt, zoals een acteur aan het eind, ontmoeten wij plaatselijke wezens ons daar. Niet voor roddels, we zijn kunstenaars. We handelen. Ja, we doen iets! Ik, Amelia, regelmatig... Maar ik ga niet terug als je een extra nodig hebt. De laatste keer? La Traviata! De vos was een pijnlijke violet, en de das - Alfredo met een nepbaard. De uil is solo? Onvergetelijk. Zelfs de uil, die grimmige oude man, trok met zijn snavel. En nu zoeken we een mens. - Ja, meneer. Een persoon met smaak, die deze plek wil omarmen: er wonen, ervan houden, het omzetten in een ruimte voor evenementen, dromen, misschien een boerderij. Ik mis het heel erg om kleine ballen te zien die elke Overig in de wei achtervolgen. Er is een grote Huis, op twee - misschien drie - verdiepingen, nog in de ruwe, wachtend om klaar te zijn met liefde. En dan, op een korte afstand, een hoge hut! Op regenachtige dagen gebruiken we het als stadion: ja, de Pennuti Olympische Spelen! Springen van de perch, slalom tussen balen hooi, en zingen competities teams. Onder dit alles, een kelder - we durven te zeggen: een moderne crypte - van 370 vierkante meter. We noemen het de buik van de droom. Een wonder. Alles ligt in Riese Pio X, provincie Treviso, in een heerlijk strategische positie. Omringd door groen, maar op een vleugeltje afstand van alles wat je nodig hebt. Een perfecte balans, zoals een scherp ding dat perfect wordt gehouden. En nu moet ik het koor voor morgen repareren. We gaan The Barber of Seville doen. Pino de egel is een prooi van emoties. Jij, neem contact met ons op. Kom op, kom op. We wachten op je, gevederd en klaar. Met respect, gratie en een vleugje theaterpen. Amelia, Gans van Scena.